ေမာ္လျမိဳင္တကၠသိုလ္၀င္းႀကီးက မိုးထဲေလထဲ ၾကံၾကံခံထီးထီးႀကီး ရပ္တည္ေနျပီး ေဘးမွာေတာ့ စိန္ပန္းပင္ေတြက ခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္ ခ်မ္းေနၾက သေယာင္ အကိုင္းေလးေတြ ညြတ္က်ေကြးေနျပီး သစ္ရြက္ေတြက ေျမေပၚသို႕ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ ေၾကြက်ေနေလရဲ႕.....
အဲလိုမိုးေတြတရစပ္ရြာေနခ်ိန္... ေမာ္လျမိဳင္ တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္ အေရွ႕ေလွကားထစ္ ေလးေပၚမွာ... လြယ္အိတ္ေလးကိုယ္စီ ရင္၀ယ္ ပိုက္ျပီး.. မ်က္ႏွာမေကာင္းစြာ..ထိုင္ေနၾကတဲ့သူ ၂ေယာက္ကေတာ့.... မိုးစက္ေလးေတြကို ေငးေမာၾကည့္ျပီး....
သူငယ္ခ်င္း.... ငါရြာျပန္ရမယ္ကြာ.... အိမ္ကဖုန္း ဆက္လာတယ္... ေမေမက်န္းမာေရး အေျခအေနက မေကာင္းဘူးတဲ့... ငါရြာကထြက္ လာတုန္းကေတာင္ အေျခအေနေကာင္းေသး တယ္.... ခုမွကြာ... ဆိုျပီး စကားလံုးေတြ ပါးစပ္ဖ်ားက မထြက္လာပဲ.. သက္ျပင္းရွည္ႀကီး တစ္ခ်က္သာ ေလးတြဲစြာ ထြက္က်လာတယ္...
ေအာင္မ်ိဳး... သူငယ္ခ်င္း စိတ္ထဲေအးေအးထားပါ မင္းအေမ ျပန္ေကာင္းလာမွာပါ.. နက္ျဖန္ ၾကံဳရာကားနဲ႕ ရြာျပန္လိုက္ပါကြာ... စာေတြ အတြက္လဲ ဘာမွစိတ္မပူပါနဲ႕.. ငါကူးထားေပးမယ္... မင္းအေမ ေနျပန္ေကာင္းမွ ျပန္တက္လာခဲ့.... ဟုတ္ပီလား...
ေအးကြာ သူငယ္ခ်င္း... ေက်းဇူးပါကြာ....
ေနာက္ေန႕မနက္ အာရံုတက္ေတာ့... ေမာ္လျမိဳင္ ေစ်းႀကိဳကား၀င္းထဲမွာ... ကားသံေတြ လူသံေတြ ဆူညံေနတဲ့အထဲ ေအာင္မ်ိဳးတစ္ေယာက္... သူစီးရမယ့္ ကားကို လိုက္ရွာေနတယ္...
ေဟ့.. ညီေလး... ဘယ္သြားမလို႕လဲ....
ေရးလား.. ထား၀ယ္လား... ဘယ္လဲညီေလး...
က်ြန္ေတာ္... ေရး.သြားမလို႕ပါ....
ေရးေရာက္တာေပါ့...လာလာ.... မၾကာခင္ ကားထြက္ေတာ့မွာ.... ဒါနဲ႕ ညီေလးက ေရးျမိဳ႕ေပၚ ကပဲလား...
မဟုတ္ဘူးအကို.. ဇီးျဖဴေသာင္ေက်းရြာကပါ... ဟိုေရာက္မွ တကၠစီနဲ႕ ဆက္သြားရမွာ...
ေအာ္..ဒါဆိုတက္ေလ... မၾကာခင္ ကားထြက္ေတာ့မွာ.....ဆိုေတာ့.ကားေပၚ တက္လိုက္ျပီး လြတ္ေနတဲ့ ေနရာမွာ ၀င္ထိုင္ လိုက္တယ္... ခဏၾကာေတာ့...
ေမာင္း..ဆရာေရ...
၀ူးးးးးးး....ဆိုျပီး ကားက ျမွားတစ္စင္းလို ေျပးထြက္ သြားတယ္....
ေအာင္မ်ိဳးလဲ အေမ့အတြက္ ၀ယ္ထားတဲ့... အားေဆးပုလင္းေတြ မုန္႕ထုတ္ေလးေတြကို ပိုက္ျပီး တစ္ေယာက္ထဲ ေငးေမာစြာ... ေဘးက ရိပ္ခနဲ ရိပ္ခနဲ ျဖတ္သြားတဲ့ ေရာ္ဘာပင္တန္း ေတြကို ၾကည့္ေနမိတယ္.....
၁နာရီခြဲေလာက္ စီးျပီးတဲ့အခ်ိန္.... ဆရာေရ ေရွ႕ကားရွင္းတယ္... ေက်ာ္လို႕ရတယ္.. ဆိုတဲ့ စပယ္ယာရဲ႕ေအာ္သံကို ၾကားျပီး...
က်ြီ......ဒုန္းးးးးးးးးးးးး
ကားဘရိတ္ေဆာင့္နင္းတဲ့ အရွိန္ေၾကာင့္ လူလဲ ...ေဘးကို ယိုင္က်သြားတယ္... လူယိုင္ေပမယ့္ အေမ့အတြက္၀ယ္လာတဲ့ ေဆးထုပ္ေလးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္.. ဆုပ္ျပီး...ကိုင္ထား လိုက္တယ္.......
ခဏေနေတာ့.... ကားက ဆက္မထြက္ေတာ့ဘူး..
ကားကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့... ကားေပၚမွာ လူေတြ လူေတြ အတံုးအရံုး လဲေနတာ....
ဟာ.... ကားတိုက္ပီ.... ေသြးေတြသံေတြနဲ႕ ေျခေထာက္ျပတ္ လက္ျပတ္.. ဦးေခါင္းေတြ ေၾကမြ ေနတဲ့ လူေတြကို ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ျမင္ေတြ႕ လိုက္တယ္.....
ဟူးးးး ေတာ္ပါေသးရဲ႕... ငါ ဘာမွမျဖစ္လို႕.... ခဏေနေတာ့... ကားတစ္စီးေရာက္လာတယ္.. ဒဏ္ရာရသူေတြကို ကားတစ္စီးနဲ႕ ေခၚသြားတာ ေတြကေတာ့ အဲဒီကားနဲ႕ ၀င္လိုက္သြားလိုက္တယ္... လက္ထဲမွာေတာ့ အေမ့အတြက္ ေဆးထုတ္ေလးကို က်စ္က်စ္ပါ ေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ထားဆဲပဲ....
ကားဂိတ္ေရာက္ေတာ့... ကားေပၚက ဆင္းျပီး...ရြာျပန္ဖို႕ ကားလိုက္ရွာေတာ့...
ဟာ အေတာ္ပဲ ဦးပြ ကားပါလား..... ရြာထဲကို လမ္းၾကံဳလိုက္ရမယ္....ဆိုျပီး ဦးပြကားေပၚ တျခားသူေတြနဲ႕ ေယာတိေယာေယာင္ .၀င္ထိုင္လိုက္တယ္...
ခဏေနေတာ့ ကားက တအိအိနဲ႕ ထြက္လာျပီး အစင္ေက်းရြာ အေက်ာ္လဲ ေရာက္ေကာ.... ဇီးျဖဴေသာင္ေက်းရြာရဲ႕ ဆိုင္းဘုတ္ကို လွမ္းျမင္ ေနရပီ... အေမ့ကို ေတြ႕ခ်င္တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ ရင္ေတြ တဒိတ္ဒိတ္ခုန္လာတယ္...ရြာအ၀င္လဲ ေရာက္ေကာ... ကားက က်ြီခနဲ ထိုးရပ္သြားတယ္..
ဟာ... ကားက ဘာျဖစ္တာလဲ.. ဆီပိတ္တာလား.. ဦးပြ ၾကည့္စမ္းပါဦး..စသည္ျဖင့္ ခရီးသည္ေတြရဲ႕ ပြစိပြစိ အသံေတြတစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္ ထြက္လာတယ္... အဲလိုထြက္လာတယ္ ဆိုရင္ပဲ..
ရြာထိပ္နတ္ကြန္းထဲက .... ေခါင္းေပါင္းအနီ.. မြန္ပုဆိုးနဲ႕ မြန္တိုက္ပံုကို ၀တ္ထားတဲ့... အရပ္ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း လူတစ္ေယာက္ျဗဳန္းဆို ေရာက္ခ်လာပီး... က်ြန္ေတာ့္ဂုတ္ကေန ကားေအာက္ကို ဆြဲခ်လိုက္တယ္... က်ြန္ေတာ္ခႏၶာကုိယ္ေလးက ဖက္ရြက္ေလးတစ္ရြက္လို.. သူလက္ေပၚမွာ ပါသြားတယ္....
က်ြန္ေတာ္လဲ ကားေပၚက အက် ကားလဲ ၀ူးးးးခနဲ စက္ႏႈိးသြားတယ္....ျပီးေတာ့ ရြာဘက္ကို ေမာင္း ထြက္ေတာ့ က်ြန္ေတာ္ေျပးအလိုက္မွာ....
ရြာထိပ္မွာ ေခြးနက္ႀကီး ၂ေကာင္ မန္ဖီျပီး က်ြန္ေတာ္သြားမယ့္လမ္းကို ပိတ္ထားတယ္....
အဲမွာပဲ... ခုနက လူႀကီးက မြန္ဘာသာနဲ႕... ေဟ့ မင္းရြာထဲ၀င္လို႕မရဘူး... မင္း၀င္ပိုင္ခြင့္မရွိဘူး..
ဟာဗ်ာ... က်ြန္ေတာ္ငယ္ငယ္ထဲက ေနလာတဲ့ ရြာ ၀င္ခ်င္၀င္မယ္... ထြက္ခ်င္ထြက္မယ္... ခင္ဗ်ားက ဘာလို႕မေပး၀င္တာလဲ... ဒါနဲ႕ ေနစမ္းပါဦး.. က်ြန္ေတာ္ဒီရြာမွာ ေနလာတာ ၾကာပီ... ခင္ဗ်ားကို တစ္ခါမွလဲ မေတြ႕ဘူးဘူး... ခင္ဗ်ားက ဘယ္သူလဲ က်ြန္ေတာ္အမ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတယ္ဗ်...
အဲဒါ က်ြန္ေတာ္ေတြ႕မလို႕ျပန္လာတာ....ဆိုျပီး ေျပာေတာ့...
မင္းအေမက မိေထာမြန္ မဟုတ္လား... မင္းနာမည္က မင္းေအာင္မ်ိဳး... မင္းအေဖ နာမည္က မင္းလဂြန္း... မင္းအဖိုးေတြ အဘြားေတြ နာမည္ပါ ထပ္ေျပာျပရဦးမလား... စသည္ျဖင့္ ေျပာျပေတာ့... က်ြန္ေတာ္လဲ အံ့ၾသသြားတယ္... အဲဒါဆို ဒီက အဘိုးက...
ငါက ဒီရြာမွာေနလာတာၾကာပီ... ဒီရြာမွာျဖစ္တဲ့အေၿကာင္းငါအစအဆံုး သိတယ္.. မင္းအခုရြာထဲ၀င္လို႔မရေတာ့ဘူး... ဘာလို႕လဲ မင္းမေမးနဲ႕.. မင္းက သက္ရွိလူသားတစ္ဦး မဟုတ္ေတာ့ဘူး... မင္းေသဆံုးခဲ့ျပီ.. မင္းေသဆံုး သြားခဲ့ျပီ.... မင္းကားတိုက္ျပီးေတာ့ ေသဆံုးခဲ့ပီ.. ဗ်ာ.. က်ြန္ေတာ္ က်ြန္ေတာ္ ေသဆံုးခဲ့ပီ..ဟုတ္လား....
ေအး..မင္းေသဆံုးခဲ့ပီ ဒါေၾကာင့္ရြာထဲ၀င္လို႕ မရဘူး....ဆိုျပီေျပာတဲ့စကားေၾကာင့္...
လက္ထဲမွာကိုင္ထားတဲ့ ေဆးထုပ္ေလး.. လြတ္က်သြားေလာက္ေအာင္ .. ေဆာက္တည္ရာ မရျဖစ္ခဲ့တယ္...
အဲဒါနဲ႕ က်ြန္ေတာ္လဲ ရြာထိပ္က ဇရပ္ေလးမွာ ထိုင္ျပီး ရြာထဲကို ဘယ္လို၀င္ရမလဲ ဆိုျပီး ေတြးေန မိတယ္.... က်ြန္ေတာ္အမ်ိဳးမ်ိဳးႀကိဳးစားျပီး ၀င္ဖို႕ ႀကိဳးစားပါေသးတယ္... ဒါမယ့္ မေအာင္ျမင္ခဲ့ဘူး.. အေမ့ က်န္းမာေရး အေျခအေနက .တစ္ေန႕တစ္ျခား ဆိုးလာတယ္လို႕ လမ္းသြားလမ္းလာလူေတြေျပာတာ ၾကားရတယ္. ေနာက္ေန႕က်ေတာ့.. ဦးေလးေတြ အေဒၚေတြ ေဆြမ်ိဳးေတြ ငိုႀကီးခ်က္မနဲ႕ ရြာထဲကေန ထြက္လာတယ္.... က်ြန္ေတာ္စိတ္ထဲ အေမမ်ား တစ္ခုခုျဖစ္လို႕လားေပါ့ဗ်ာ... စိတ္ထဲ ထင့္ခနဲ ျဖစ္သြားတယ္....
ေနာက္မွသိရတာက က်ြန္ေတာ္အျဖစ္အပ်က္ကို သိျပီး သြားၾကတာ... ဟိုမွာပဲ က်ြန္ေတာ့္ အေလာင္းကို သၿဂိဳလ္ခဲ့တယ္....
က်ြန္ေတာ္လဲ ရြာထိပ္က အဘိုးကို.. အားကိုးျပီး ေနလာခဲ့တယ္... ရြာထိပ္ကေနဘယ္မွ သြားလို႕ မရခဲ့ဘူး... တစ္ရက္မွာေတာ့ က်ြန္ေတာ္ ရြာထဲ ၀င္ခြင့္ရခဲ့တယ္... က်ြန္ေတာ္အရမ္း၀မ္းသာ သြားတယ္... အဲဒါနဲ႕ လူေျခတိတ္ခ်ိန္... က်ြန္ေတာ္ အိမ္ကို ထြက္လာခဲ့တယ္....
လမ္းတစ္ေလ်ာက္... ပတ္၀န္းက်င္အႏွံ႕ အစာရွာေဖြစားေသာက္ေနၾကတဲ့ ပရေလာက သားေတြ.... တစ္ခ်ိဳ႕ဆို က်ြန္ေတာ့္ကို သူတို႕ အစာကိုလာလုေလမလားဆိုတဲ့ အၾကည့္စိမ္း ႀကီးေတြနဲ႕ လ်ာႀကီးေတြ တြဲေလာင္းက်ျပီး သြားရည္တတြဲတြဲနဲ႕ ၾကည့္ေနတာ.... ဒါေပမယ့္ က်ြန္ေတာ္ ေၾကာက္စိတ္မ၀င္ခဲ့ဘူး.... က်ြန္ေတာ္ သိတာက အိမ္ကို ေရာက္ဖို႕ပဲ.... ေဟာ... က်ြန္ေတာ္ အိမ္ကို လွမ္းျမင္ေနရပီ.... အိမ္ေရွ႕မွာ လူေတြ မီးေရာင္ေတြ... အမ်ားႀကီးပါလား...
က်ြန္ေတာ္ အိမ္ေရွ႕လဲေရာက္ေကာ.... အိမ္မွာ ေမြးထားတဲ့ ငနက္က စူးစူး၀ါး၀ါး က်ြန္ေတာ့္ကို...
ၾကည့္ျပီး ေဟာင္ပါေလေရာ.....
အိမ္ေရွ႕မွာ စကားထိုင္ေျပာေနတဲ့ လူေတြ ရုတ္ရုတ္သဲသဲျဖစ္ကုန္တယ္... ေခြးကလဲ အရမ္းကိုေဟာင္ေနတာကိုး.... ခဏေနေတာ့ ဦးေလးအိမ္ေပၚက ဆင္းလာျပီး...
တူေလး.. ေအာင္မ်ိဳး မင္းေရာက္လာပီလား... မင္း အေမေလ မင္းအေမ မင္းကို ေစာင့္ေနတာ... မင္းသတင္းၾကားေတာ့ သူလံုး၀ကို မထူႏိုင္ေတာ့ဘူး..... မင္းေရာက္ေနတာ... ငါသိပါတယ္.... တူေလးရယ္...ဆိုျပီး ငိုသံႀကီးနဲ႕ ေျပာေတာ့.... က်ြန္ေတာ္ရင္ထဲကေန အပူလံုးေတြ အံုၾကြလာခဲ့တယ္.... ... က်ြန္ေတာ္ အိမ္ထဲကို ၀င္မယ္လုပ္ေတာ့.....
အမေလးးးး... အမေရ.. က်ြန္မတို႕ကို ထားသြားပီလား.... အီးးးဟီးးဟီးး ဆိုတဲ့ ေအာ္ငိုသံ ႀကီးက အတိုင္းအဆမရွိ က်ယ္ေလာင္စြာ ထြက္လာတယ္.... ဒါေဒၚႀကီးငိုသံပဲ.... အေမ... အေမ ... အေမ ..ဆိုျပီး.. ေျပးမ၀င္မလို႕ လုပ္ေတာ့...အေမ အိမ္ေပၚကေန ေျဖးေျဖးခ်င္း ျပံဳးျပီးဆင္းလာတာ.... ျပီးေတာ့ က်ြန္ေတာ့္ကို ေတြ႕ျပီး... လာေျပးဖက္တဲ့အခ်ိန္....
ေဟ့ေကာင္ အခ်ိန္ျပည့္ျပီ လာခဲ့ဆိုျပီး.... က်ြန္ေတာ္ ဂုတ္ကေန.. ဆြဲျပီး ေခၚသြားတာ... အေနာက္ကို လွည့္ႀကည့္လိုက္ေတာ့.... အေမ အေနာက္ကေန က်ြန္ေတာ့္ဆီ လိုက္လာေနတယ္.
ရြာထိပ္လဲေရာက္ေကာ..... မင္းအေမ မင္းဆီ လာေနတယ္.... ဒီမွာပဲေတြ႕ ရြာထဲထပ္၀င္လို႕ကေတာ့... ငါ့အဆိုးမဆိုနဲ႕ ဆိုျပီး လွည့္ထြက္သြားတယ္...
ခဏေနေတာ့ အေမ ေရာက္လာျပီး... စကားေတြ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္.... အေမလဲ က်ြန္ေတာ္နားမွာပဲ ေနတယ္... တစ္ခါတစ္ေလ အေမ ရြာထဲျပန္၀င္ သြားတတ္တယ္.... ျပီးရင္ ျပန္ျပန္ေရာက္လာတယ္...
က်ြန္ေတာ္ရက္လည္တဲ့ ေန႔မွာပဲ.... အေမကိုပါ တူတူအမ်ွေ၀ခဲ့တာ.... အေမက က်ြန္ေတာ့္ေဘး မွာထိုင္ျပီး သာဓုေခၚခဲ့တယ္... သာဓုလဲ ေခၚျပီးေကာ... အေမလက္ကေလးျပျပီး... အိမ္ေပၚကေန ထြက္သြားခဲ့တယ္... ျပီးေတာ့ က်ြန္ေတာ့္ကို အမ်ွေ၀တယ္... က်ြန္ေတာ္လဲ သာဓု ၃ႀကိမ္ေခၚျပီးတဲ့အခ်ိန္.... ဖ်တ္ခနဲ... လ်ွပ္စီးလက္သလိုေလးပဲ... အဲေလာက္ပဲ ၾကာတယ္.... က်ြန္ေတာ္... ေနရာသစ္တစ္ခုကို ေရာက္သြားတယ္.... မ်က္လံုးေလးကို အသာေလး ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့... အနီေရာင္ လိပ္ကာေလးထဲကို ေရာက္ေနပါလား.... ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္... ေဘးပတ္၀န္းက်င္က အနီေရာင္ဇာပါးေလးနဲ႕ ဖံုးထားသလိုပဲ....
က်ြန္ေတာ္အဲဒီအခ်ိန္... ကာထားတဲ့ နံရံေလးကို ေျခေထာက္ေလးနဲ႕ ကန္လိုက္မိတယ္......
ျပီးပါျပီ....
ေဇယန ( ရာမည )
#ပရေလာကနယ္
No comments:
Post a Comment