ဦးစိန္ဘဆိုလွ်င္ ဤနယ္တစ္ေၾကာတြင္ မသိသူမ႐ွိ
ေအာင္ ႂကြယ္ဝခ်မ္းသာသူတစ္ဦးျဖစ္သည္ ။
နယ္ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕တြင္ ေနထိုင္သူ ဦးစိန္ဘသည္
သရက္ႏွင့္ လိေမၼာ္ျခံအေျမာက္အမ်ားကို ပိုင္ဆိုင္ထားၿပီး
အသက္ ၅၀ အရြယ္ျဖစ္သည္ ။
သားသမီးမ်ား ၊ အေႁခြရံသင္းပင္းမ်ားျဖင့္ ၿမိဳ႕လယ္
တြင္ တင့္တယ္စြာ ေနထိုင္ႏိုင္သူျဖစ္သည္ ။
လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္လခန္႔က ဦးစိန္ဘ၏ ညီကိုသာလွ
တစ္ေယာက္ အဆုပ္ေရာဂါျဖင့္ တေ႐ွာင္ေ႐ွာင္ျဖစ္ေနခဲ့
ရာမွေရာဂါအေျခအေနဆိုးလာေသာေၾကာင့္ ေဆးရံု
တင္ထားရသည္ ။
ကိုသာလွသည္ ဦးစိန္ဘတို႔ ေမြးခ်င္း ၅ ေယာက္
ထဲတြင္ အငယ္ဆံုးျဖစ္သည္ ။
ထို႔ျပင္ ကိုသာလွသည္ အိမ္ေထာင္မျပဳဘဲ လူပ်ိဳႀကီး
ဘဝျဖင့္ အစ္ကိုျဖစ္သူ၏အိမ္တြင္ ေနထိုင္ကာ ျခံအလုပ္
မ်ားကိုလည္း ႀကိဳးစားလုပ္ကိုင္သျဖင့္ ဦးစိန္ဘအတြက္
လြန္စြာ အားကိုးရသူျဖစ္သည္ ။
ယခု ၿမိဳ႕နယ္ေဆးရံုမွ မႏိုင္၍ ခ႐ိုင္ေဆးရံုသို႔
ေျပာင္းေရႊ႔ကုသထားသည္မွာ တစ္ပတ္ခန္႔႐ွိၿပီ ။
သို႔ေသာ္ အေျခအေနက ထူးျခားမလာဘဲ တစ္ေန႔
တစ္ျခား ဆုတ္ယုတ္လာခဲ့သည္ ။
ဦးစိန္ဘသည္ အလုပ္မ်ားအား လက္လႊတ္ထား၍
မရေသာေၾကာင့္ ရံဖန္ရံခါသာ သြားၾကည့္ႏိုင္သည္ ။ ဇနီး
ျဖစ္သူႏွင့္ သားသမီးမ်ားကေတာ့ အလွည့္က် လူနာေစာင့္
သြားၾကသည္ ။
ခ႐ိုင္ေဆးရံုႏွင့္ ဦးစိန္ဘ ေနထိုင္ရာၿမိဳ႕မွာ မိုင္ ၅၀
ေက်ာ္ ေဝးကြာသည္ ။
သို႔ျဖင့္ တစ္ညေနတြင္ ကိုသာလွေသဆံုးသြားၿပီဟူ
ေသာသတင္းကို လူနာေစာင့္သြားေသာ ဇနီးႏွင့္ သားသမီး
မ်ားက ဖုန္းဆက္ေျပာသျဖင့္ ကိုစိန္ဘ သိလိုက္ရသည္ ။
ညီျဖစ္သူအတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရံုမွလြဲ၍ ဘာမွ
မတတ္ႏိုင္ေပ ။
" ကိုစိန္ဘ ... အဲ့ဒါ ဘယ္လိုလုပ္မွာတံုး "
" ခင္ေမ ... ေဆးရံုကေန အေလာင္းကိုထုတ္ၿပီး
ညတြင္းခ်င္းျပန္သယ္ခဲ့ေလ "
" ႐ွင္မလာေတာ့ဘူးလား "
" ေအးေလ .. ငါဒီမွာ စီစဥ္စရာ႐ွိတာ စီစဥ္ထားလိုက္
မယ္ .. မင္းသာ အဆင္ေျပေအာင္ၾကည့္လုပ္ခဲ့ "
" အေလာင္းကို အိမ္အထိသယ္မွာလား "
" မဟုတ္ဘူးေလ ... သခ်ိဳင္းကို တစ္ခါတည္းေမာင္း
ညတြင္းခ်င္း ဂူသြင္းလိုက္မယ္ "
" ဒါဆို သရဏဂုံ တင္ဖို႔က "
" အေလာင္းသယ္ဖို႔ကိစၥ အဆင္ေျပတယ္ဆိုရင္ ဖုန္း
ျပန္ဆက္လိုက္ေလ .. ငါ ဆရာေတာ္ကို ေလွ်ာက္ထား
လိုက္မယ္ ... "
" ဒါဆို သခ်ိဳင္းကုန္းမွာ.ေစာင့္ေနၾကမွာေပါ့ "
" မင္းတို႔ ထြက္လာၿပီဆိုရင္ ဖုန္းထပ္ဆက္ေပါ့ ...
အိမ္ကေန စီစဥ္စရာ႐ွိတာ စီစဥ္ၿပီးတာနဲ႔ ထြက္ခဲ့ၾကမယ္ "
" ေအးပါ .. ဒါဆို အေလာင္းသယ္ဖို႔ကိစၥ ေဆးရံုအုပ္
ႀကီးနဲ႔ သြားေတြ႔လိုက္ဦးမယ္ .. ၿပီးမွ ထပ္ဆက္မယ္ ကိုစိန္
ဘ "
" ေအး ေအး "
ထို႔ေနာက္ ဦးစိန္ဘသည္ ပန္းရံသမားမ်ားကိုေခၚယူ
ကာ သခ်ိဳင္းတြင္ အုတ္ဂူအျမန္ ျပဳလုပ္ေစသည္ ။
အျမန္ၿပီးေစရန္ လူအင္အားတိုးကာ ေခၚလိုက္ၿပီး
ညကိုးနာရီခန္႔တြင္ အုတ္ဂူၿပီးစီးသြားသည္ ။
သို႔ႏွင့္ ဇနီးသည္သည္ထံမွ ဖုန္းအဆက္ကိုေစာင့္
ေနရာ ဖုန္းမလာေပ။
ထိုအခ်ိန္တြင္ မိုးကလည္း ရြာေလၿပီ ။
ဦးစိန္ဘ ဖုန္းေခၚေသာ္လည္း မရေပ ။
ဆက္သြယ္ေရးလိုင္းမ်ား ျပတ္ေတာက္ေနေလၿပီ ။
တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ညဆယ္နာရီပင္ ေက်ာ္လာခဲ့ေလ
ၿပီ ။
ဦးစိန္ဘတစ္ေယာက္ အိမ္တြင္ ထိုင္ရမလို ထရမလို
ျဖစ္ေနသည္ ။
ညတြင္းခ်င္း ဂူသြင္းမည့္အေၾကာင္းကို အိမ္နီးခ်င္း
အခ်ိဳ႕ကိုေတာ့ အသိေပးထားၿပီးျဖစ္သည္ ။
သို႔ေသာ္ ဦးစိန္တို႔ အသိုင္းအဝိုင္းသည္ ေငြရႇင္ေၾကး
႐ွင္မ်ားျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ အဆင့္အတန္းခြဲျခားကာ ေငြ
ဂုဏ္ေမာက္လြန္းသျဖင့္ တစ္ၿမိဳ႕လံုး၏ ခ်ဥ္ဖက္ျဖစ္သည္ ။
ထို႔ေၾကာင့္ အေတာ္အတန္ရင္းႏွီးသူ အနည္းငယ္
သာ ေရာက္လာၾကသည္ ။
ထိုအထဲတြင္မွ ညဘက္ဂူသြင္းမည္မို႔ မိန္းမသားမ်ား
က မလိုက္ဝံ့သျဖင့္ ေရာက္မလာၾက ။
ေရာက္လာေသာ လူအနည္းငယ္အတြင္းကို ထပ္မံ
ပိုင္းျခားေသာ္ ညဦးပိုင္းတြင္ ဆယ္ေယာက္ခန္႔႐ွိသည္ ။
ထိုမွတစ္ဖန္ ညဥ့္နက္လာေသာ္ အလိမၼာျဖင့္ ျငင္းဆိုကာ
ျပန္သြားၾကသည္ ။
သို႔ျဖင့္ ည ဆယ့္တစ္နာရီထိုးေသာ္ သူစိမ္းမ်ားအား
လံုး ျပန္ကုန္ၾကသည္ ။
ေဆးရံုမွ အဆက္အသြယ္မရေသး ။
" အင္း ... ဒီပံုအတိုင္းသာဆို သူတို႔ထြက္လာ
ေလာက္ၿပီ .. ဖုန္းလိုင္းျပတ္ေနလို႔သာ သတင္းပို႔မရတာ
ျဖစ္မွာ ... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီညေတာ့ ေရာက္လာမွာပါ ... ႐ွိ
တဲ့လူနဲ႔ သြားမွာေပါ့ "
ဦးစိန္ဘတစ္ေယာက္ ထိုသို႔စဥ္းစားမိသည္ႏွင့္ အိမ္
ထဲ႐ွိ လူမ်ားထံသို႔ မ်က္လံုးေဝ့ၾကည့္လိုက္သည္ ။
အိမ္ထဲတြင္ ဦးစိန္ဘ၏သား ကိုကိုႏွင့္ ျခံအလုပ္
သမား သံုးဦး႐ွိသည္ ။
အားလံုး လူငယ္ေတြခ်ည္း ။
" ကိုကို "
" ဗ်ာ အေဖ "
" သား သုသာန္ကို လိုက္ရဲလား "
ကိုကိုသည္ ေၾကာက္တတ္သူမဟုတ္ ။
" လိုက္ရဲတာေပါ့ .. ဘာေၾကာက္စရာ႐ွိလို႔လဲ "
" အဲ့ဒါဆို ... လွျမင့္ ၊ ဖိုးေအးနဲ႔ တင္ဦးတို႔ "
" ဗ်ာ "
" ခင္ဗ်ာ "
" မင္းတို႔သံုးေယာက္ ကိုကိုနဲ႔ လိုက္သြား "
" ဘယ္ ... ဘယ္ကိုလဲခင္ဗ် "
ဖိုးေအးက ကတုန္ကယင္ျဖင့္ ေမးလိုက္သည္ ။
" သုသာန္ ကိုေလ "
" ဗ်ာ ... "
ဖိုးေအးသည္ ေၾကာက္တတ္သူမို႔ ဦးစိန္ဘ၏ စကား
ေၾကာင့္ ေနာက္သို႔ အနည္းငယ္ပင္ ဆုတ္မိသြားသည္ ။
" ကြၽန္ေတာ္တို႔က ဘာသြလုပ္ရမွာလဲ "
လွျမင့္ႏွင့္ တင္ဦးတို႔မွာ ေတာ္တန္ရံုကို မေၾကာက္
ဟု ဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း ည ဆယ့္တစ္နာရီတြင္ သခ်ိဳင္းကို
သြားရမည္မို႔ ေၾကာခ်မ္းေနမိၾကသည္ ။
" အေလာင္းကို သြားေစာင့္ရမွာ "
" အေဖ ... အေမတို႔က အေလာင္းသယ္လာၿပီ
လား "
" ဖုန္းလိုင္းေတြျပတ္ေနေတာ့ ဆက္သြယ္လို႔ မရဘူး
ေလ ... လာေတာ့ လာမွာပဲ "
" ဒါဆို အေဖေရာ တစ္ခါတည္းမလိုက္ဘူးလား "
" အေဖက အေလာင္းေရာက္လာရင္ ဆရာေတာ္ကို
ေလွ်ာက္ဖို႔ ေနခဲ့ရမယ္ ... ဒီလိုလုပ္ .. သားက ဆိုင္ကယ္နဲ႔
သြား ... တကယ္လို႔ သုသာန္ကို အေလာင္းေရာက္လာရင္
အေဖ့ကို ျပန္လာေျပာ "
" ဒါဆို သူတို႔ကေရာ "
" တင္ဦးတို႔က ေထာ္လာဂ်ီနဲ႔ သြားၾက ... ညေနက
တည္းက ျပင္ဆင္ထားၿပီးသား ... ေမာင္းသြားရံုပဲ "
" ဆရာ ... ကြၽန္ေတာ္ .. မ. . မလိုက္ရဲဘူး "
ဖိုးေအးက မဝံ့မရဲဆိုသည္ ။
" လုပ္ပါကြာ ... ငါ့ကိုကူညီတယ္လို႔ သေဘာထား
စမ္းပါ ... အခုအခ်ိန္ေရာက္မွ အျပင္ကလူ႐ွာဖို႔မလြယ္
ဘူး .. လိုက္သြားပါကြာ ... မင္းတို႔သံုးေယာက္ကို အဝတ္
အစားတစ္စံုစီ ငါဝယ္ေပးပါ့မယ္ "
က်န္ႏွစ္ေယာက္မွာ အဝတ္အစားဝယ္ေပးမည္
ဆိုသျဖင့္ တက္ႂကြသြားၾကေသာ္လည္း ဖိုးေအးမွာမူ
အဝတ္အစားအေပၚ တပ္မက္စိတ္ကို ေၾကာက္စိတ္က
အႏိုင္ယူထားသည္ ။
သို႔ေသာ္ မလိုက္လွ်င္ မျဖစ္သည့္အေျခအေနမို႔
အားတင္းကာ ေခါင္းညိတ္ခဲ့ရသည္ ။
သို႔ျဖင့္ ည ဆယ့္တစ္နာရီခြဲခန္႔တြင္ ကိုကိုႏွင့္ လွျမင့္က ဆိုင္ကယ္ျဖင့္ေ႐ွ႕မွ ထြက္ၾကၿပီး တင္ဦးႏွင့္
ဖိုးေအးတို႔က ေထာ္လာဂ်ီေမာင္းကာ ေနာက္မွ လိုက္သြား
ၾကသည္ ။
ဦးစိန္ဘတစ္ေယာက္တည္း အိမ္တြင္ က်န္ရစ္ခဲ့
ေလသည္ ။
သခ်ိဳင္းသည္ ၿမိဳ႕အထြက္ ကားလမ္းအတိုင္းသြားရ
ၿပီး ၿမိဳ႕ျပင္ေရာက္ေသာ္ လမ္ခြဲေလးအတိုင္း ေတာစပ္သို႔
သြားရသည္ ။
လမ္းခြဲေလးအတိုင္း အတန္ငယ္ သြားေသာ္ ေတာစပ္
တစ္ေနရာတြင္ ၿမိဳ႕သခ်ိဳင္း႐ွိသည္ ။
ၿမိဳ႕သခ်ိဳင္းဟု ဆိုေသာ္လည္း လူတန္းစားမ်ိဳးစံုေန
ထိုင္ရာ ၿမိဳ႕ငယ္ေလးသာျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အုတ္ဂူေရာ
ေျမပံုမ်ားပါ႐ွိေနသည္ ။
ေတာစပ္မို႔ ခ်ံဳႏြယ္ပိတ္ေပါင္းထေနကာ သစ္ပင္ႀကီး
မ်ားပင္႐ွိေနသည္ ။
ကိုကိုႏွင့္ တင္ဦးတို႔ ဦးစြာ ေရာက္႐ွိလာခဲ့သည္ ။
ဆိုင္ကယ္ကို ဇရပ္အနီးတြင္ ရပ္ထားလိုက္ၿပီး ဆိုင္
ကယ္မီးဖြင့္ကာ တင္ဦးတို႔အလာကို ေစာင့္ေနလိုက္
ၾကသည္ ။
အနည္းငယ္ၾကာေသာ္ အေဝးမွ စက္သံသဲ့သဲ့ကို
ၾကားရသည္ ။
ထိုမွတစ္ဖန္ တစ္စတစ္စနဲ ့ နီးလာရာ မၾကာမီ တင္
ဦးေမာင္းလာေသာ ေထာ္လာဂ်ီသည္ မီးေရာင္တဝင္းဝင္း
ျဖင့္ သခ်ိဳင္းထဲသို႔ ဝင္လာေလသည္ ။
သခ်ိဳင္းေျမဧရိယာသည္ အေတာ္က်ယ္ဝန္းသျဖင့္
ေထာ္လာဂ်ီကို ဇရပ္နားအထိ ေမာင္းဝင္ႏိုင္သည္ ။
ေထာ္လာဂ်ီကိုလည္း ဇရပ္ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းတြင္
ရပ္ကာ အေပၚမွ ပစၥည္းအခ်ိဳ႕ကို ခ်ၾကသည္ ။
မီးစက္အငယ္တစ္လံုး ၊ မီးႀကိဳးမ်ား ၊ မီးေခ်ာင္းမ်ား
ကို ခ်ၾကၿပီး ဝိုင္းဝန္းျပင္ဆင္ၾကသည္ ။
ဖိုးေအးက ဖ်ာမ်ားခ်ကာ ဇရပ္ေပၚတြင္ခင္းေနသည္ ။
မ်က္လံုးႏွင့္ စိတ္အစဥ္ကမူ မၿငိမ္သက္ေပ ။
မီးႀကိဳးမ်ားဆင္ၿပီးခ်ိန္၌ မီးစက္ႏိႈးရာတြင္ ႏိႈး၍မရ
ေပ ။
" တင္ဦး ... အိမ္မွာ မစမ္းခဲ့ဘူးလား "
" စမ္းပါတယ္ ... ဆရာကိုယ္တိုင္စမ္းတာပါ .. အိမ္
မွာတုန္းက အေကာင္းႀကီးပဲ "
အားလံုး အၾကပ္႐ိုက္ကုန္သည္ ။
ေဇာေခြၽးျပန္ေအာင္ႀကိဳးစား၍ ႏိႈးေသာ္လည္း မရ
ေပ ။
" ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ ကိုကို "
" ရမွ မရတာ ... ဒီတိုင္းေနရံုေပါ့ .. အေလာင္းလာမွ
အေဖ့ကိုျပန္ေခၚရင္း ေနာက္တစ္လံုးယူလာရမယ္ "
" ဒါဆို ဒီမွာဘယ္လိုေနၾကမွာလဲ "
" ဓာတ္မီးထိုးေနၾကေပါ့ "
" ဓာတ္မီးက ႏွစ္လက္တည္း .. ျဖစ္ပါ့မလား "
တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေျပာေနၾကသည္ ။
" ဪ.. စက္ေပၚမွာ ဖေယာင္းတိုင္ပါေသး
တယ္မဟုတ္လားဖိုးေအး "
" ပါ .. ပါေသးတယ္ "
" သြားယူေလကြာ ... ဓာတ္မီးႀကီးကိုင္ထားၿပီး "
ဖိုးေအးလက္ထဲတြင္ ဓာတ္မီးကိုင္ထားသျဖင့္
လွျမင့္က သြားယူခိုင္းျခင္းျဖစ္သည္ ။
ဖိုးေအးသည္ မလွမ္းမကမ္း တြင္ ရပ္ထားေသာ.
ေထာ္လာဂ်ီကို ၾကည့္လိုက္သည္ ။
ေထာ္လာဂ်ီသို႔သြားေရာက္ရန္ အုတ္ဂူျဖဴျဖဴႏွစ္လံုး
ေဘးမွ ျဖတ္သြားရမည္ျဖစ္သည္ ။
ထိုစဥ္ ...
" အူ ... ဝူး ... ဝူး ..... "
ေတာေခြးအူသံႀကီး ထြက္ေပၚလာေလသည္ ။
အားလံုးစိတ္ထဲတြင္ သိမ္ငယ္သြားသလို ခံစားလိုက္
ရ ေသာ္ ဖိုးေအးအဖို႔ေတာ့ ေျပာစရာလိုမည္မထင္ေပ ။
" ငါ ... ငါမသြားရဲဘူးကြ "
" မင္းကလည္းကြာ ... ေယာက်္ားမဟုတ္တာက်ေန
တာပဲ ... ေပး .. ဓာတ္မီး "
တင္ဦးက ဖိုးေအးကို ျပစ္တင္စကားဆိုရင္း ဓာတ္မီး
လွမ္းေတာင္းရာ ဖိုးေအးမွာ တစ္စံုတစ္ရာေျပာဆိုျခင္းမျပဳ
ဘဲ ဓာတ္မီးကို တင္ဦးလက္သို႔ လႊဲေျပာင္း၍ ေပးလိုက္
သည္ ။
" အူ ... ဝူး ....... "
ေခြးအူသံမ်ားမွာ အဆက္မျပတ္ထြက္ေပၚေနၿပီး
လမိုက္ညမို႔ ေမွာင္မည္းတိတ္ဆိတ္ေနသည္ ။
တင္ဦးသည္ ဇရပ္ေပၚမွဆင္းမည္အျပဳ ေျခလွမ္း
တန္႔သြားသည္ ။
" ဂီး ... ဂစ္ .. ဂစ္ ... "
ဇရပ္ေခါင္မိုးေပၚမွ ငွက္ဆိုးထိုးသံ ။
ဖိုးေအးကို ေျပာထားသည့္အေျပာေၾကာင့္သာမ
ဟုတ္ရင္ တင္ဦး ဆက္သြားမည္မဟုတ္ ။
ယခုမူ ... ။
စိတ္ကိုတင္းထားရင္း ဇရပ္ေပၚမွဆင္းကာ လာခဲ့
သည္ ။
ေ႐ွ႕တြင္ အုတ္ဂူႏွစ္လံုး ။
တစ္လံုးက သစ္လြင္လြင္႐ွိေသာ္လည္း ေနာက္တစ္
လံုးမွာ ေဟာင္းေနၿပီျဖစ္သည္ ။
ေျခလွမ္းက်ဲႀကီးျဖင့္ အျမန္သြားရာ ေထာ္လာဂ်ီဆီ
သို႔ ေရာက္သြားသည္ ။
႐ွာၾကည့္ေတာ့ ဖေယာင္းတိုင္ အတုတ္ ၂ ထုပ္ကိုေတြ႔သျဖင့္ ယူကာ ျပန္လာခဲ့သည္ ။
အုတ္ဂူအသစ္ေ႐ွ႕အေရာက္တြင္ ႐ုတ္တရက္ လက္
ထဲမွ ဓာတ္မီးမွိတ္သြားသည္ ။
" ဟာ ... ဒုကၡပါပဲ "
ညည္းညဴရင္း ဓာတ္မီးကို လက္ဝါးျဖင့္႐ိုက္လိုက္ရာ
မီးလင္းလာသည္ ။
သို႔ေသာ္ သူ႔ေ႐ွ႕တည့္တည့္ ေျမျပင္ေပၚမွ အရာ
ေၾကာင့္ တစ္ကိုယ္လံုး ေအးစက္ေတာင့္တင္းသြားသည္ ။
" ဟင္ ... လက္ .. လက္ျပတ္ႀကီး "
တံေတာင္ဆစ္မွ ျပတ္ေနေသာ လက္ျပတ္ႀကီးသည္
အ႐ိုးက်ေနျခင္းမဟုတ္ ။ ပုတ္ပြေနသေယာင္ေယာင္ ။
တင္ဦးသည္ စိတ္ခံစားမႈတစ္ခုေၾကာင့္ ေတာင့္
ေတာင့္ႀကီးရပ္ေနရာမွ ေခါင္းကို အုတ္ဂူသို႔ျဖည္းျဖည္းခ်င္း
လွည့္ၾကည့္ရင္း ဓာတ္မီးေရာင္ကပါ အၾကည့္ႏွင့္အတူ ေရြ႔
ပါသြားသည္ ။
" ဟာ ... "
ႏွလံုးခုန္ႏႈန္းမ်ား ေပါက္ထြက္လုမတတ္ ျမန္ဆန္
သြားၿပီး ေမြးညင္းမ်ားမွာလည္း သံလိုက္ဆြဲအားႏွင့္ အဆြဲခံ
ရသည့္အလား ေထာင္တက္ကုန္သည္ ။
အုတ္ဂူစြန္းတြင္ ပက္လက္အိပ္ေနေသာ မိန္းက
ေလးတစ္ေယာက္ ။
သူမ၏ ဇက္သည္ အုတ္ဂူႏွင့္ လြတ္ေနသျဖင့္
ေနာက္သို႔ လွန္ခ်ထားေလရာ တင္ဦးကို ေဇာက္ထိုးႀကီး
ၾကည့္ေနသကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနသည္ ။
ဆံပင္မ်ား ဖြာလန္က်ဲေနၿပီး မ်က္ႏွာတြင္ အသား
ဟူ၍ စိုးစဥ္းမွ် မ႐ွိဘဲ အ႐ိုးေငါေငါ ၊ မ်က္ကြင္းညိဳႀကီး
ျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ေနျခင္းျဖစ္သည္ ။
တင္ဦးသည္ အသက္ပင္ မ႐ွဴမိဘဲ အသိကင္းမဲ့ကာ
သူမအား ၾကည့္ေနမိရာမွ အစြယ္ေငါေငါျဖင့္ ရယ္ျပလိုက္ေသာ သူမ၏ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာမ်က္ႏွာႀကီးေၾကာင့္ အ
သိျပန္ဝင္လာေလသည္ ။
" ေအာင္ .. မ .. ေလး .. ဗ် ... "
အားကုန္ေအာ္ဟစ္ကာ ဇရပ္ဆီသို႔ ေျပးသြားရာ ေျမ
ျပင္မွ လက္ျပတ္ႀကီးကိုပင္ သတိမရေတာ့ ။
ဇရပ္ေပၚမွလူမ်ားမွာ ေအာ္ဟစ္ေျပးလာေသာ တင္
ဦး၏အျဖစ္ကို မသိၾကသျဖင့္ အေၾကာင္သားေငးၾကည့္ေန
ၾကသည္ ။
" သရဲ ... သရဲ ... "
" ဘုန္း .. "
တင္ဦးတစ္ေယာက္ ဇရပ္ေပၚအတက္တြင္ ေမွာက္
ရက္လဲက်သြားသျဖင့္ အားလံုးအျမန္ထူေပးလိုက္ၾကရ
သည္ ။
" ဘာျဖစ္တာလဲ တင္ဦး "
" ဘာျဖစ္တာလဲ "
" သ .. သရဲမ. .. သရဲမႀကီး "
ဖိုးေအးမွာ ေနစရာမ႐ွိေအာင္ပင္ ေၾကာက္သြားရ
သလို လွျမင့္လည္း တုန္လႈပ္သြားသည္ ။
" ဟုတ္လို႔လား တင္ဦးရာ "
ကိုကိုက လက္မခံခ်င္ေပ ။
" အူ ... ဝူး ... "
အဆက္မျပတ္အူေနေသာ ေခြးအူသံ ၊ ေမွာင္မိုက္
ေသာည ၊ တိတ္ဆိတ္ေနေသာပတ္ဝန္းက်င္သည္ ေၾကာက္
တတ္သူအဖို႔ ေသြးပ်က္ဖြယ္ရာ အသြင္ကို ေဆာင္ေနသည္ ။
" ဟုတ္တယ္ ကိုကို ... ငါ ေသခ်ာျမင္လိုက္တာ ..
ငါ ေတာ္ရံုဆို မေၾကာက္တတ္တာ မင္းလည္းသိသားနဲ႔ "
" ဘယ္မွာေတြ႔တာလဲ "
" ဟို .. ဟိုအုတ္ဂူေပၚမွာ ပက္လက္ႀကီး ... ဖ
ေယာင္းတိုင္ထုပ္ေတြေတာင္ အဲ့နားမွာ ျပဳတ္က်ခဲ့တာ "
" ေကာင္းၿပီေလ ... ငါသြားေကာက္လိုက္မယ္ "
" မ .. မသြားပါနဲ႔ကြာ "
" ဘာလို႔လဲဟ "
ထိုအခါ လွျမင့္ကပါ ဝင္ေျပာသည္ ။
" ဟုတ္တယ္ကိုကို ... ငါတို႔ ဓာတ္မီးနဲ႔ပဲ ေနလို႔
ရပါတယ္ "
" မဟုတ္တာကြာ "
ကိုကိုက ထိုသို႔ေျပာကာ ဇရပ္ေပၚမွ ဆင္းလိုက္
သည္ ။
တစ္နာရီ ထိုးၿပီးသြားၿပီ ။
" အူ ... ဝူး ..... "
ေခြးအူျမဲအူေနၿပီး ညဥ့္ပိုးေကာင္တို႔၏ ေအာ္ျမည္သံ
မ်ားမွာ ထူးဆန္းစြာ ကြယ္ေပ်ာက္ေနသည္ ။
ကိုကိုသည္ ဟိုဟိုသည္သည္ ဓာတ္မီးျဖင့္ေဝ့ၾကည့္
ရင္း ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္ ။
မၾကာမီ အုတ္ဂူေ႐ွ႕တြင္ ဖေယာင္းတိုင္ထုပ္ကိုေတြ႔
လိုက္ရသျဖင့္ အုတ္ဂူေပၚသို႔ တစ္ခ်က္ေဝ့ၾကည့္ကာ ဖ
ေယာင္းတိုင္ထုပ္ကို လွမ္းေကာက္လိုက္သည္ ။
" ဟင္ .... "
မခံစားဖူးေသာ ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ ေက်ာ႐ိုးတစ္
ေလွ်ာက္စိမ့္တက္သြားသည္ ။
ေအးစက္စက္ အထိအေတြ႔ ။
မ်က္လံုးကို ကစားၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဖေယာင္းတိုင္
ထုပ္ကို လွမ္းေကာက္ေသာ မိမိလက္ကို ဆုပ္ကိုင္ထား
ေသာ လက္တစ္ဖက္ ။
ပိန္ကပ္ကပ္လက္ကေလးသည္ ေရခဲတံုးတမွ်
ေအးစက္ေနသည္ ။
မသိမသာ တိုးဝင္ေနေသာ ေၾကာက္စိတ္ကိုအတင္း
ျပန္ေမာင္းထုတ္လိုက္ၿပီး အသက္ကို မွန္မွန္႐ွဴကာ ထိုလက္
၏ လက္ေခ်ာင္းမွစကာ အရင္းအတိုင္း မီးျဖင့္ တေရြ႔ေရြ႔
ထိုးသြားလိုက္သည္ ။
" ဟင္ .. "
ကိုကို ပါးစပ္အေဟာင္းသား ျဖစ္သြားသည္ ။
အဆိုပါလက္သည္ လက္ေမာင္းရင္းေနေရာအေရာက္တြင္ အုတ္ဂူႏွင့္ ထိစပ္သြားသည္ ။
ေခြၽးစို႔လာၿပီ ။
မိမိလက္အား မလႊတ္တမ္းဆုပ္ထားေသာ ထိုလက္
ကို ေျချဖင့္နင္းကာ အတင္းဆြဲယူလိုက္မွ လြတ္သြားသည္ ။
ကိုကိုသည္ ထိုလက္အား မီးျဖင့္ထိုးၾကည့္ေနရာမွ
လက္သည္ တျဖည္းျဖည္းတိုသြားကာ အဆံုးတြင္ အုတ္
ဂူတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလသည္ ။
အဆိုပါျဖစ္ရပ္ကို လက္မခံႏိုင္သျဖင့္ အုတ္ဂူကို
ေသခ်ာၾကည့္လိုက္ရာ ထူးျခားမႈတစ္ခုကို ေတြ႔လိုက္ရ
သည္ ။
အုတ္ဂူေဘးဖက္တစ္ေနရာသည္ အလိုလို အျပင္
သို႔ ေဖာင္းထြက္လာသည္ ။
ထိုသို႔ေဖာင္းထြက္လာရင္း အဆံုးတြင္ အမ်ိဳးသမီး
တစ္ဦး၏ ေခါင္းတစ္လံုး အျပင္သို႔ေရာက္လာကာ အုတ္ဂူ
တြင္ ကပ္လ်က္ႀကီးျဖစ္ေနသည္ ။
ကိုကိုသည္ အိမ္မက္လူသားပမာ ခံစားေနရၿပီး ထို
ေခါင္းႀကီးကို မမွိတ္မသုန္ စိုက္ၾကည့္ေနမိသည္ ။
ေခါင္းႀကီးသည္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ မ်က္ႏွာသြင္
ျပင္မ်ိဳး ႐ွိေနၿပီး ဆံပင္မ်ားက ေအာက္သို႔ တြဲက်ေနသည္ ။
မ်က္တြင္းေဟာက္ပက္ ၊ ပါး႐ိုးကားကား ၊ အ႐ိုးေပၚ
အေရတင္ ၊ အစြယ္ေဖြးေဖြးတို႔မွာ ကိုကို၏ စိတ္မ်ားကို
အေဝးသို႔ ဆြဲေခၚသြားသည္ ။
ထိုး့ေနာက္ ေခါင္းႀကီးသည္ ေနာက္သို႔ ပက္လက္
လွန္ခ်လိုက္ရာ ကိုကို႔ကို ေဇာက္ထိုးၾကည့္သလိုျဖစ္သြား
ကာ ပို၍ ေၾကာက္စရာေကာင္းသြားသည္ ။
" အား .... "
ဓာတ္မီးေရာ ၊ ဖေယာင္းတိုင္ထုပ္ပါ လႊတ္ခ်ကာ
ေျပးမိေျပးရာေျပးရာ ခလုတ္တိုက္ကာ လဲက်သြားရင္း အုတ္ဂူစြန္းႏွင့္ေခါင္း ေဆာင့္မိကာသတိပါေမ့သြား
ေလသည္ ။
ထိုအခ်ိန္တြင္ သခ်ိဳင္းထဲသို႔ ကားတစ္စီးဝင္လာ
သည္ ။
ဦးစိန္ဘ ျဖစ္သည္ ။
မၾကာေသးမီက ဖုန္းလိုင္းမ်ား ျပန္လည္ေကာင္းမြန္
လာသျဖင့္ ဇနီးသည္ထံမွ အဆက္အသြယ္ရ၍ လိုက္လာ
ျခင္းျဖစ္သည္ ။
အေလာင္းထုတ္ရန္ ဒီညအဆင္မေျပေသး၍ မနက္
မွ ေရာက္မည္ျဖစ္ေၾကာင္းကို သိသိခ်င္း သခ်ိဳင္းသို႔ လိုက္
လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ ။
သူအေရာက္ျမန္ေပလို႔သာေပါ့ ။
ထို႔ေနာက္ သတိေမ့ေနေသာ ကိုကိုကို ဝိုင္းဝန္းျပဳစု
ေပးကာ သတိရလာသည္ႏွင့္ သခ်ိဳင္းမွ ျပန္ခဲ့ၾကသည္ ။
တင္ဦးႏွင့္ ဖိုးေအးကို ေထာ္လာဂ်ီျဖင့္ ေ႐ွ႕မွ အရင္
ျပန္ေစသည္ ။
လွျမင့္ကို ဆိုင္ကယ္ျဖင့္ လိုက္ေစသည္ ။
ကိုကိုကို ဦးစိန္ဘ၏ ကားေပၚတြင္ လိုက္ပါေစကာ
ေနာက္ဆံုးမွ ျပန္ခဲ့ၾကသည္ ။
အေလာင္းေစာင့္တဲ့ည ရဲ႕ အေတြ႔အၾကံဳသည္ ကိုကို႔
ဘဝကို အႀကီးအက်ယ္ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားသြားေစမွာ
အမွန္ပါပဲ ။ ။
( ၿပီး)
#############
မွ်ေဝခံစားေပးသူမ်ားကို
ေလးစားလွ်က္
ဂမ႓ီရရြာ
No comments:
Post a Comment