ညသန္းေခါင္ခ်ိန္ေလာက္ ရွိျပီဗ်။
ဝပ္ ထရိန္း ဝပ္ ထရိန္း ဝပ္ ထရိန္း
ႏြားတြန္သံႀကီး ႀကားေနတာ။ က်ဳပ္လည္း အိပ္ေပ်ာ္ေနရာက လန္႔ႏိုးသြားတယ္။ အဘနဲ႔အေမလည္း လန္႔ႏိုးသြားႀကတယ္။
ဘယ္သူ႔ႏြား လြတ္ေနတာလဲ မသိဘူး။ ေစာေစာကတည္းကႀကားေနရတာ၊ ရြာေျမာက္ပိုင္းကစျပီး ႀကားရတာ။
အေမက အဘကို ေျပာေနတာဗ်။
ဝပ္ ထရိန္း ဝပ္ ထရိန္း ဝပ္ ထရိန္း
အခုႀကားရတာက က်ဳပ္တို႔ဝိုင္းေရွ႕ကဗ်ိဳ႕။ က်ဳပ္အဘအိပ္ရာထဲက ထလာတယ္။ အိမ္ေရွ႕မွာ ကာထားတဲ့ သစ္သားေခ်ာင္းေတြ ႀကားကေန ဝိုင္းအျပင္က လမ္းေပၚကို လွမ္းႀကည့္ေနတာဗ်။
ဝပ္ထရိန္း ဝပ္ထရိန္း ဝပ္ထရိန္း
ႏြားသံကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကို အေကာင္ႀကီးမယ့္ပံုပဲဟ၊ ဒါေပမယ့္ ငါလည္း ဘာႏြားမွ မျမင္ပါဘူး ေငြစိ္န္ရာ။
လမသာေတာ့လည္း ေမွာင္ေနတာကိုး၊ ကိုဥာဏ္ရဲ႕ ဘယ္ျမင္လိမ့္မတံုး။
ဝပ္ ထရိန္း
ေဟာ အသံက တျဖည္းျဖည္း ေဝးသြားျပီဗ်ိဳ႕။ ေတာင္ဘက္ကို အသံကေရာက္ေရာက္ သြားတယ္။
ဝုတ္ ဝုတ္ ဝုတ္ ဝုတ္၊ အီ အီ အီ
ဝုတ္ ဝုတ္ ဝုတ္ ဝုတ္ ကိန္ ကိန္
ေတာင္ပိုင္းမွာေတာ့ ေခြးသံေတြ ဆူညံသြားတာဗ်ိဳ႕။ ေခြးတစ္ေကာင္ရဲ႕ မခ်ိမဆံ့ ေအာ္လိုက္တဲ့အသံလည္း ႀကားလိုက္ရတယ္။
ေခြးေဟာင္သံ ဆိုတာလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိတယ္ဗ်။ ေျမြေတြ႔လို႔ ေဟာင္တဲ့အသံကတစ္မ်ိဳး၊ ေခြးတစ္ေကာင္ နယ္ကြ်ံလာလို႔ေဟာင္တဲ့အသံကတစ္မ်ိဳး၊ နာနာဘာဝမေကာင္းဆိုးဝါးကို ေတြ႔လို႔ေဟာင္တဲ့အသံကတစ္မ်ိဳး၊ လူကိုေဟာင္တဲ့အသံကတစ္မ်ိဳးဗ်။
အခုႀကားေနရတ့ဲ ေခြးေဟာင္သံကေတာ့ နယ္ကြ်ံလာတဲ့ ေခြးကိုေဟာင္တဲ့အသံမ်ိဳးဗ်။ က်ဳပ္စိတ္ထင္ေတာ့ ေစာေစာက အသံႀကားရတဲ့ႏြားကို ေဟာင္တာပဲျဖစ္ရမယ္။ ေခြးတစ္ေကာင္တစ္ေလက ႏြားရဲ႕ေနာက္ကို ေျပးလိုက္လို႔ ႏြားကန္လိုက္တာ ထင္တယ္ဗ်။ ေခြးတစ္ေကာင္ မခ်ိမဆံ့ေအာ္တဲ့အသံ ႀကားလိုက္ရတယ္။
အဘနဲ႔အေမက ခ်က္ျခင္းျပန္အိပ္လို႔ မေပ်ာ္ႀကေတာ့ ေဆးလိပ္ထိုင္ေသာက္ေနႀကတယ္။ လူႀကီးဆိုတာကလည္း ခက္သားဗ်။ ညဘက္အခ်ိန္မဟုတ္ဘဲ ႏိုးသြားရင္ ခ်က္ျခင္းျပန္အိပ္လို႔ မေပ်ာ္ေတာ့ဘူးေလဗ်ာ။
ဖုန္း ဖုန္း ဝုတ္ ဝုတ္ ဝူး ဝူး ဝူး ကိန္ ကိန္
ဟဲ့ႏြား ဟဲ့ဘယ္ကႏြားတံုး၊ ႏြားေတြ႔လား၊ ေတြ႔ေတာ့ မေတြ႔ဘူး
ေဟာ ေခြးသံေတြေကာ လူသံေတြေကာ ဆူညံေနပါလား ကိုဥာဏ္၊ ဟဲ့ တာေတ ႏိုးလား
ႏိုးတယ္ အေမ က်ဳပ္လည္း နားစြင့္ေနတာ၊ ဘာျဖစ္တာလည္း မသိဘူးဗ်၊ လူသံေတြပါ ႀကားလာတယ္။
ေအး ဟုတ္တယ္၊ လူသံေတြ မ်ားလာပါလား ကိုဥာဏ္၊ ဘာေတြျဖစ္ကုန္ျပီတံုး မသိဘူးေတာ့။
က်ဳပ္ သြားႀကည့္လိုက္ရမလား အေမ
ဟာ မသြားနဲ႔ တာေတ၊ ဘာျဖစ္မွန္းမသိတာ မဟုတ္ဘူး၊ မနက္က်ေတာ့ အေႀကာင္းစံု သိမွာေပါ့။
အေမ ဟန္႔လိုက္တာနဲ႔ က်ဳပ္မသြားျဖစ္ေတာ့ဘူးဗ်။ ရာသီကလည္း ေဆာင္းဝင္စဆိုေတာ့ အညာမွာ ေအးစျပဳေနျပီေလဗ်ာ။ အျပင္မွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးေအးေနျပီ။ ဒါေႀကာင့္ က်ဳပ္လည္း မသြားျဖစ္ေတာ့တာပါ။
ဝုတ္ ဝုတ္ ဝုတ္ ဝုတ္
ေခြးေဟာင္သံေတြကေတာ့ နည္းနည္းက်ဲသြားျပီဗ်။ အေမနဲ႔အဘေရာ က်ဳပ္ေရာ နားစြင့္ေနက်တုန္းဗ်။
ကိုႀကီးတာေတ ကိုႀကီးတာေတ
ဟဲ့ တာေတ၊ နင့္ကို လာေခၚေနတာ ဘယ္သူေတြတုန္း။
အသံႀကားလိုက္တာနဲ႔ က်ဳပ္ တန္းသိတယ္ဗ်။ ေက်ာက္ခဲအသံေလဗ်ာ။
ေက်ာက္ခဲဗ် အေမရ၊ ဒီေကာင္ ကိစၥေတာ့ ရွိလာျပီ ထင္တယ္။
က်ဳပ္လည္း သံုးေတာင့္ထိုး ဓါတ္မီးကို ဆြဲျပီး ဝိုင္းထဲ ဆင္းလာခဲ့တယ္။
ေဟ့ေကာင္ေက်ာက္ခဲ၊ လာ လာ ဝင္ခဲ့၊ ဘာေတြ ျဖစ္တာတံုးကြ။
ေက်ာက္ခဲေနာက္မွာ သံမဏိပါ ပါလာတာဗ်။ ဒီေကာင္ႏွစ္ေကာင္လည္း ခ်မ္းလို႔ လက္ကေလးေတြ ပိုက္ျပီး ကုတ္ကုတ္ကေလးေတြကို ျဖစ္ေနတာဗ်။
ကိုႀကီးတာေတ၊ ကိုလူေက်ာ္ ေသသြားျပီဗ်။
ဘာ လူေက်ာ္ ေသျပီဟုတ္လား၊ ငါ့သူငယ္ခ်င္း လူေက်ာ္ေလ
ဟုတ္တယ္ဗ်
ေဟ ဘာျဖစ္လို႔ ေသတာတုန္း၊ ညေနကေတာင္ ငါနဲ႔ေတြ႔ေသးတာပဲ အေကာင္းႀကီးပါ။
ကိုႀကီးတာေတ၊ ေစာေစာက ႏြားတြန္သံႀကီး မႀကားဘူးလားဗ်။
ေအး ႀကားတယ္ေလ၊ ဘယ္သူ႔ႏြားလြတ္ေနတာတုန္း။
အဲ့ဒီႏြားေဝွ႔လို႔ ကိုလူေက်ာ္ ပြဲခ်င္းျပီး ေသသြားတာဗ်။
ေဟ ဟုတ္လားကြ၊ ဒါ ဘယ္သူ႔ႏြားတုန္း။
ဘယ္သူ႔ႏြားမွ မဟုတ္ဘူး ကိုႀကီးတာေတ၊ ႏြားကို ျမင္ကို မျမင္ရတာဗ်။
ဘယ္လိုကြ၊ေက်ာက္ခဲရ ႏြားကို မျမင္ရဘူး ဟုတ္လား။ ႏြားက လူကို ေဝွ႔ပစ္ခဲ့ျပီး ထြက္ေျပးသြားလို႔လား။
မဟုတ္ဘူးဗ် ကိုႀကီးတာေတရ၊ ႏြားက အသံပဲႀကားေနရတာ ျမင္ကိုမျမင္ရဘူး။
ဟာ ဟုတ္လား၊ ေအး ငါ့အဘလည္း ေျပာတယ္ကြ၊ ေစာေစာက သူထႀကည့္တာ ႏြားမေတြ႔ဘူးတဲ့။
ဟုတ္တယ္ဗ် ႏြားက ကိုႀကီးတာေတတို႔ဘက္ကေန ေတာင္ပိုင္းကို ေရာက္လာတာ။ ကိုလူေက်ာ္တို႔ ဝိုင္းေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ဝိုင္းတံခါးက ဟေနတာတဲ့ဗ်။ ဝိုင္းထဲက ေခြးေတြက ထြက္လာျပီး ေဟာင္ေတာ့ ႏြားက ေခြးေနာက္ကို ေျပးလိုက္ရင္း ဝိုင္းထဲေရာက္လာတာဗ်။ ဝိုင္းထဲေရာက္ေတာ့ ႏြားထားတဲ့ တင္းကုတ္ဘက္ကို သြားလို႔ ႏြားေတြကလည္း ႏွာေတမႈတ္ ရုန္းကန္လုပ္၊ေခြးေတြကလည္း ဝင္ဆြဲႀကေတာ့ အဲ့ဒီႏြားက ကိုလူေက်ာ္တို႔ ေခြးညိဳႀကီးကို ေဆာင့္ကန္လိုက္တာ၊ ေခြးလည္း ဆန္႔ငင္ ဆန္႔ငင္နဲ႔ တစ္ခါတည္းကို ေသတာတဲ့ဗ်။
ေဟ ဒါေႀကာင့္ ေခြးတစ္ေကာင္ မခ်ိမဆံ့ေအာ္တဲ့အသံမ်ိဳး ႀကားရတာကိုး။
ဒီေတာ့ ကိုလူေက်ာ္ေရာ သူ႔အဘေရာ ဝိုင္းထဲ ေျပးဆင္း လာႀကတာေပါ့ဗ်။ အဲ့ဒီမွာတင္ ဝပ္ ထရိန္း ဝပ္ ထရိန္း ဆိုတဲ့အသံႀကီး ႏွစ္ခ်က္ဆင့္ တြန္လိုက္ျပီး ကိုလူေက်ာ္ကို ေျပးေဝွ႔တာတဲ့ဗ်ာ၊ ကိုလူေက်ာ္ အေပၚကို ငါးေပေလာက္ ေျမာက္တက္သြားျပီမွ ေျမႀကီးေပၚကို ေျခပစ္လက္ပစ္ ျပဳတ္က်တာ လႈပ္ကို မလႈပ္ေတာ့ဘူးတဲ့ဗ်ာ။
ဟာ ပြဲခ်င္းျပီး ေသေရာလား။
ေသဆို ရင္ဘတ္မွာ ေပါက္ေနတဲ့ ႏြားခ်ိဳရာႀကီးက ႏွစ္လက္မေလာက္ကို ရွိတာဗ်။ ေသြးေတြမွ အိုင္ထြန္းေနတာ ျမင္လို႔ကိုမေကာင္းပါဘူးဗ်ာ။
လူေက်ာ္ဆိုတာ က်ဳပ္သူငယ္ခ်င္းပဲေလ၊က်ဳပ္ဘယ္မွာ စိတ္ေကာင္းႏိုင္မတံုးဗ်ာ၊ ေက်ာက္ခဲတို႔ သံမဏိတို႔နဲ႔ က်ဳပ္ခ်က္ျခင္း လိုက္လာခဲ့တယ္။ လူေက်ာ္တို႔ ဝိုင္းထဲမွာ လူကိုအံုေနတာဗ်ိဳ႕။
က်ဳပ္တို႔ ထေနာင္းကုန္းသူႀကီးနဲ႔ ဆယ္အိမ္ေခါင္းေတြလည္း ေရာက္ေနႀကျပီဗ်။ ဝိုင္းထဲမွာ ေအာက္လင္းဓါတ္မီးတစ္လံုး ထြန္းထားတယ္။ လူေက်ာ့္အေလာင္းက ပက္လက္ ဆန္႔ဆန္႔ႀကီးဗ်။ ရင္အံုမွာ ႏြားခ်ိဳရာႀကီးဗ်ိဳ႕၊ လံုးပတ္ကႏွစ္လက္မေလာက္ ရွိမယ္။ ေသြးေတြက အခုထိ စီးထြက္ေနတုန္းဗ်။ ဟာ ေဇာင္းလ်ားပင္ေအာက္က လူေက်ာ့္ေခြးညိဳႀကီးဗ်။ ဆန္႔ဆန္႔ႀကီေသေနတာ။ က်ဳပ္တို႔ရြာထဲကလူေတြက ညိဳႀကီးကို လက္နဲ႔ စမ္းႀကည့္ေနႀကတယ္။
နံရိုးေတြ အကုန္လံုး က်ိဳးေနတာကြ၊ေတာ္ေတာ္ကို ျပင္းတဲ့ ကန္ခ်က္ပဲ။
ညိဳႀကီးကုိ မျမင္ရတဲ့ႏြား ကန္သြားတာေလဗ်ာ။ လူေက်ာ့္ကိုလည္း မျမင္ရတဲ့ႏြားကပဲ ေဝွ႔သတ္သြားတာေပါ့ဗ်ာ။ က်ဳပ္တို႔ရြာမွာ ျဖစ္လိုက္ရင္ အဆန္းႀကီးပဲဗ်။
ဝုတ္ ဝုတ္ ဝုတ္ ဝပ္ထရိန္း ဝပ္ ထရိန္း
ဟာ အေရွ႕ပိုင္းကို ေရာက္သြားျပီေဟ့။ ေခြးသံေတြေရာ ႏြားသံႀကီးေတြေရာ ႀကားတယ္ကြ။
ကိုဘေမာင္ဆိုတဲ့လူက ထေျပာလိုက္တာဗ်။ က်ဳပ္ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာ ေတြးမိသြားျပီဗ်ိဳ႕။ က်ဳပ္ ခ်က္ျခင္းအိမ္ျပန္လာတယ္။ ေက်ာက္ခဲတို႔ႏွစ္ေယာက္ကလည္း က်ဳပ္နဲ႔ ထပ္ခ်ပ္မကြာပဲဗ်။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အဘတို႔ အေမတို႔ကို အက်ိဳးအေႀကာင္း ေျပာျပလိုက္တယ္။
ဟာ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလဟယ္၊လူေက်ာ္ေသပါေပါ့လားလို႔ အေမကေျပာျပီး မ်က္ရည္သုတ္တယ္။ အဘတို႔အေမတို႔က က်ဳပ္သူငယ္ခ်င္းေတြကိုဆိုရင္ လႊတ္ခင္တာဗ်။
က်ဳပ္လည္း ေဆးလြယ္အိတ္ကိုယူျပီး မ်က္ကြင္းေဆး ကြင္းလိုက္တယ္။ လြယ္အိတ္ထဲက ေျခမန္းကြင္းကိုရွာျပီး အေပၚဆံုးမွာတင္ထားလိုက္တယ္။ ယူလို႔လြယ္ေအာင္ေပါ့ဗ်ာ။ က်ဳပ္ကေဆးလြယ္အိတ္ကို စလြယ္သိုင္းထားလိုက္တယ္။
ကဲ ေက်ာင္ခဲနဲ႔သံမဏိ၊ရြာအေရွ႕ပိုင္းကို သြားႀကစို႔ကြာ။
က်ဳပ္က ေရွ႕ကထြက္ ဒီေကာင္ႏွစ္ေကာင္က ေနာက္က ကပ္ပါလာေရာဗ်။
တာေတ နင္ သတိဝီရိယလည္း ထားဦးေနာ္
အေမက က်ဳပ္ကို လွမ္းေအာ္ေျပာတာဗ်။ က်ဳပ္တို႔သံုးေယာက္ ရြာအေရွ႔ပိုင္းကိုေရာက္ေတာ့
ဘုန္ ဘုန္း ဘုန္း ျဗင္း ျဗင္း
ဘုန္း ဘုန္း ဆိုတာက အိမ္ဝိုင္းေထာင့္မွာ စိုက္ထားတဲ့ ငွက္ေပ်ာပင္ေတြကို ေဝွ႔ေနတာဗ်။ ျဗင္း ျဗင္း ဆိုတာက ငွက္ေပ်ာပင္ေတြနားက မန္က်ည္းပင္ႀကီးကို ကိုယ္လံုးနဲ့ပြတ္တဲ့ အသံဗ်။
ဟာ ေတြ႔ျပီဗ်ိဳ႕ ေတြ႔ျပီ။
နည္းတဲ့အေကာင္ႀကီးမွ မဟုတ္တာဗ်ာ။ ႏြားနက္ႀကီးဗ်၊အရပ္က က်ဳပ္တစ္ရပ္ထက္ေတာင္ ျမင့္ေသးတယ္ဗ်ိဳ႕။ေခါင္းႀကီးက ခြဲေတာင္းတစ္လံုးေလာက္ ရွိတယ္။ ခ်ိဳႀကီးေတြက ႏွစ္လက္မ ေရပိုက္ေလာက္ ရွိတာဗ်ိဳ႕။ ဒီခ်ိဳနဲ႔ က်ဳပ္သူငယ္ခ်င္း လူေက်ာ္ကို ပြဲခ်င္းျပီး ေဝွ႔သတ္ခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ။
က်ဳပ္ ေသေသခ်ာခ်ာ သိသြားျပီ။ က်ဳပ္ဆရာႀကီးေတြနဲ႔လိုက္တုန္းက မွတ္သားထားဖူးတဲ့ ဗဟုသုတအရဆိုရင္ ဒါတိုက္ႏြားႀကီးဗ်။ သူ႔ကိုစီရင္တဲ့ဆရာ ေသသြားလို႔လား၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္ မႏိုင္ေတာ့လို႔ လြတ္က်န္ရစ္ခဲ့တာလားေတာ့ မသိဘူးဗ်။
က်ဳပ္လည္း ခပ္လွမ္းလွမ္းကေနပဲ အကဲခတ္ေနရတာဗ်ိဳ႕။ အနားကိုေတာ့ သိပ္မကပ္ရဲဘူးေလဗ်ာ။ ခုနကေလးတင္ က်ဳပ္သူငယ္ခ်င္းလူေက်ာ္ကို ေဝွ႔သတ္ထားတဲ့ ႏြားေလဗ်ာ။ က်ဳပ္ဘယ္လိုလုပ္ျပီး အနားကို ကပ္ရဲမွာလဲ။
က်ဳပ္ ေဆးလြယ္အိတ္ထဲက ဆရာႏြံဖေပးထားတဲ့ ေျခမန္းကြင္းကို ထုတ္ယူလိုက္တယ္။ ေျခမန္းကြင္းကို တစ္ဆင့္ ထပ္ျဖည္လိုက္တယ္။ ေျခမန္းကြင္းအက်ယ္ႀကီး ျဖစ္သြားတယ္။ ဒါမွ တိုက္ႏြားႀကီးရဲ႕ေခါင္းကို စြပ္လို႔ရမွာေလဗ်ာ။
ရွဴး ရွဴး ရွဴး
တိုက္ႏြားႀကီး ႏွာရႈတ္တဲ့အသံဗ်။ ခြဲေတာင္းေလာက္ရွိတဲ့ ေခါင္းႀကီးနဲ႔၊ ႏွစ္လက္မေလာက္ရွိတဲ့ ခ်ိဳကားႀကီးက ေဝွ႕ကာဝႈိက္ကာနဲ႔ လႈပ္ရမ္းေနတာဗ်ိဳ႕။ မ်က္လံုးနီႀကီးႏွစ္လံုးကလည္း ေမွာင္ထဲမွာ ရဲေတာက္ေနတာဗ်။ ေမွာင္ထဲမွာ လိုက္ႀကည့္ျပီး သူ႔ရဲ႕ရန္သူကို လိုက္ရွာေနတဲ့ပံုပဲဗ်။
က်ဳပ္နဲ႔ ေက်ာက္ခဲတို႔ႏွစ္ေယာက္က ကပ္လ်က္ဝိုင္းႀကီးေရွ႕က ထေနာင္းပင္ႀကီးေနာက္မွာ ကပ္ျပီးႀကည့္ေနရတာဗ်။
ဘုတ္ ဘုတ္ ဘုတ္ ဘုတ္ ဖူး ဖူး ဖူး
ေဟာ တိုက္ႏြားႀကီးက ရန္သူရဲ႕အေငြ႕အသက္ကို ရသြားတဲ့ပံုပဲဗ်။ ေျမႀကီးကိုခြာနဲ႔ တဘုတ္ဘုတ္ ယက္ေနတယ္။ ႏွာေခါင္းကလည္း တဖူးဖူး မႈတ္ေနတယ္။
ျဗင္း ျဗင္း ျဗင္း ျဗင္း
သူ႔ကိုယ္လံုးႀကီးကလည္း မန္က်ည္းပင္ႀကီးကို တျဗင္းျဗင္းနဲ႔ ပြတ္ေနေသးတာဗ်။
ဒီတိုက္ႏြားႀကီးရဲ႕ေခါင္းကို ဒီေျခမန္းကြင္းစြပ္ဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ေလာက္ဘူးလို႔ က်ဳပ္ထင္တယ္ဗ်။
ဒီေျခမန္းကြင္းႀကီးကို သူ႔ေခါင္းက စြပ္မခ်ခင္မွာပဲ သူ႔ခ်ိဳဖ်ားမွာ က်ဳပ္အသက္ပါသြားမွာ ေသခ်ာတယ္။ ဒီအတိုင္းလႊတ္ထားလို႔ကလည္း မျဖစ္ျပန္ဘူး။ မနက္မိုးမလင္းခင္ က်ဳပ္တို႔ရြာသားေတြ ဘယ္ႏွေယာက္ ထပ္ေသမယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မေျပာတတ္ဘူးဗ်။
ေက်ာက္ခဲနဲ႔သံမဏိက က်ဳပ္ကို အကဲခတ္ျပီး ႀကည့္ေနတာဗ်။ သူတို႔ကေတာ့ ႏြားႀကီးကို ဘယ္ျမင္မွာတံုးဗ်ာ။ အသံပဲႀကားေနရတာေပါ့။
ကိုႀကီးတာ ျမင္လား
ေက်ာက္ခဲက က်ဳပ္ကိုေလသံနဲ႔ ေမးတာဗ်။ က်ဳပ္က ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္တယ္။
အေကာင္ႀကီးလား
ငါ့အရပ္ထက္ျမင့္တယ္။ ေခါင္းက ခြဲေတာင္းေလာက္ ရွိတယ္။
ဟာ ျဖစ္ပါ့မလား ကိုႀကီးတာေတ၊ မျဖစ္ရင္ေတာ့ မလုပ္နဲ႔ဗ်ာ။ ေတာ္ႀကာ ကိုႀကီးတာတ အႏၲရာယ္ ျဖစ္ေနဦးမယ္။
က်ဳပ္က ေက်ာက္ခဲကို လက္ကာျပလိုက္တယ္။ က်ဳပ္ဘာလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲ ေတြးလိုက္တယ္။ က်ဳပ္ မဖဲဝါကို သတိရသြားတာဗ်။ က်ဳပ္လြယ္အိတ္ထဲက ကတၱီပါအိတ္ကေလးကို ယူလိုက္ျပီး မဖဲဝါရဲ႕ ကိုယ္ပြားအရုပ္ကေလးကို ေက်ာက္ခဲတို႔မျမင္ေအာင္ ထုတ္လိုက္တယ္။
ကဲ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဟိုသရက္ပင္ႀကီးေနာက္မွာ သြားေန။ျဖည္းျဖည္းေလးသြား၊မင္းတို႔ကို ႏြားႀကီးျမင္သြားရင္ မလြယ္ဘူး။ ဒီေကာင္ႏွစ္ေကာင္ ေရြ႕တယ္ဆိုရံုေလးေရြ႕ျပီး သရက္ပင္ႀကီးေနာက္မွာ ကပ္ေနႀကတယ္။
သခၤ်ိဳင္းရွင္မ မဖဲဝါခင္ဗ်ား၊ထေနာင္းကုန္းက တာေတ ပင့္ဖိတ္ပါတယ္။ လႊတ္အေရးႀကီးေနလို႔ ခုခ်က္ျခင္းႀကြပါဗ်ာ။
က်ဳပ္ကတိုးတိုးေလးေျပာျပီး မဖဲဝါကို ပင့္လိုက္တယ္။ ေဟာ လႈပ္လာျပီ လႈပ္လာျပီ။ က်ဳပ္လက္ထဲမွာ ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ မဖဲဝါရဲ႕ ကိုယ္ပြားရုပ္ကေလး လႈပ္လာျပီဗ်ိဳ႕။
မဖဲဝါရဲ႕ကိုယ္ပြားရုပ္ကေလးမွာ အသက္ဝင္လာျပီဆိုတာ က်ဳပ္သိလိုက္တယ္။
သခၤ်ိဳင္းရွင္မႀကီး မဖဲဝါခင္ဗ်ား ဒီတိုက္ႏြားႀကီးကို က်ဳပ္ ေျခမန္းကြင္းစြပ္မွ ျဖစ္မယ္။ဒီတိုက္ႏြားႀကီးက က်ဳပ္တို႔ရြာသားတစ္ေယာက္ကို သတ္လိုက္တယ္ဗ်ာ။ လႊတ္ထားရင္ ေနာက္ထပ္လူေတြ ထပ္သတ္ဦးမွာေသခ်ာတယ္ မဖဲဝါ။ က်ဳပ္ဆရာႀကီးေတြ လုပ္သလို ေျခမန္းကြင္းစြပ္ျပီး မူလျပန္မွျဖစ္မယ္ဗ်။
က်ဳပ္လက္တစ္ဖက္က မဖဲအရုပ္ကေလးကိုကိုင္ရင္း ေျခမန္းကြင္းကို က်ဳပ္ေသေသခ်ာခ်ာ ျပင္ျပီးကိုင္လိုက္တယ္။ ဒီတုန္းမွာပဲ က်ဳပ္လက္ထဲက မဖဲဝါရဲ႕ ကိုယ္ပြားရုပ္ကေလးက ဆတ္ကနဲလႈပ္သြားျပီး အရုပ္ကေန ျဖဴျဖဴတန္းတစ္ခု ေျပးထြက္သြားတယ္။ ဟာ မဖဲဝါ တက္ႏြားႀကီးကို ကားယားႀကီး ခြစီးထားတယ္။ ဟာ ႏြားက ရုန္းေနျပီဗ်ိဳ႕။ သူ႔ကို ခြစီးထားတဲ့ မဖဲဝါႀကီးကို ခါခ်ေနတာဗ်။ အရပ္ဆယ္ေပေလာက္ရွိတဲ့ မဖဲဝါႀကီးကလည္း ဆံပင္ဖားလ်ားႀကီး ခ်လို႔ဗ်။
ေဟာ ေဟာ တိုက္ႏြားႀကီးက သူ႔လည္ပင္းကိုေကြးျပီး သူ႔ကိုယ္ေပၚ ခြစီးထားတဲ့ မဖဲဝါကို ခ်ိဳႀကီးနဲ႔ ေဝွ႔ေနတယ္ဗ်။ က်ဳပ္ကေတာ့ ထေနာင္းပင္ေဘးကထြက္ျပီး အဆင္သင့္ ရပ္ေနလိုက္တယ္။
ဟာ တိုက္ႏြားႀကီး က်ဳပ္ကို ျမင္သြားျပီဗ်ိဳ႕။
ဝပ္ ထရိန္း ဝပ္ ထရိန္း
အသံနက္ႀကီးနဲ႔ ႏွစ္ခ်က္ဆင့္တြန္လိုက္တာဗ်။
ဘုတ္ ဘုတ္ ဘုတ္
တိုက္ႏြားႀကီးက ေျမႀကီးမွာ ခြာယက္ေနတယ္ဗ်။ က်ဳပ္ဆီကို ေျပးဝင္ေတာ့မယ့္ပံုပဲဗ်။ က်ဳပ္လည္း ခါးကိုကုန္းျပီး အသင့္ျပင္ထားတယ္။ ႏြားရဲ႕အာရံုက က်ဳပ္ဘက္ကို ေရာက္လာတုန္းမွာ မဖဲဝါရဲ႕လက္ႀကီးတစ္ဖက္က ေလထဲကို ေျမာက္တက္သြားျပီး
ဘုန္း ဘုန္း ဘုန္း
ႏြားႀကီးရဲ႕ ေက်ာကုန္းကို သံုးခ်က္တိတိ ဆက္ရိုက္ခ်လိုက္တယ္ဗ်ိဳ႕။
တိုက္ႏြားႀကီးကလည္း ေက်ာကုန္းႀကီး ေကာ့ထြက္သြားေရာဗ်ိဳ႕။ဒါ အခြင့္အေရးပဲ။ေျပးျပီ။ က်ဳပ္ ေျပးျပီ။ က်ဳပ္ခုန္လိုက္ျပီ။စြပ္ျပီ။ေျခမန္းကြင္းကို မိမိရရကို စြပ္ခ်လိုက္ျပီဗ်ာ။ က်ဳပ္စြပ္လိုက္တဲ့ ေျခမန္းကြင္းႀကီးက ႏြားႀကီးရဲ႕လည္ပင္းမွာ တြဲေလာင္းႀကီးဗ်။ ေဟာ ႏြားက ေခါင္းငံု႔ျပီး ခါခ်ေနတယ္ဗ်ိဳ႕။
ဘုန္း
မဖဲဝါ ေနာက္တစ္ခ်က္ ထပ္ရိုက္လိုက္တယ္။ ဟာ ႏြားႀကီး ျငိမ္သြားျပီဗ်ိဳ႕။ႏြားႀကီး တျဖည္းျဖည္း ေသးလာျပီဗ်ိဳ႕။ ဟာ ႏြားသိုးအရြယ္ ေရာက္သြားျပီ။ေဟာ ႏြားေပါက္ကေလး အရြယ္ေရာက္သြားျပီ။ေဟာ ေပ်ာက္သြားျပီဗ်ိဳ႕။
က်ဳပ္ ေျမႀကီးေပၚ ငံု႔ႀကည့္လိုက္ေတာ့ က်ဳပ္စြပ္ထားတဲ့ ေျခမန္းကြင္းႀကီး အလယ္မွာ ႏြားရုပ္ကေလးဗ်။
ရႊ႔ံနဲ႔လုပ္ထားတာလား သစ္စားနဲ႔လုပ္ထားတာလားေတာ့ က်ဳပ္မသိဘူးဗ်။ က်ဳပ္က က်ဳပ္ဆရာႀကီးရဲ႕ ေျခမန္းကြင္းကို ေကာက္ယူလိုက္တယ္။ဟာ မဖဲဝါရဲ႕လက္ႀကီးတစ္ဖက္က ႏြားရုပ္ကေလးကို ေကာက္ယူလိုက္တယ္ဗ်ိဳ႕။
ေဟာ ေပ်ာက္သြားျပီ၊မဖဲဝါ ေပ်ာက္သြားျပီဗ်ိဳ႕။က်ဳပ္က ေျခမန္းကြင္းကို ေသေသခ်ာခ်ာေခြျပီး လြယ္အိတ္ထဲမွာ ထည့္သိမ္းလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ မဖဲဝါရဲ႕ကိုယ္ပြားရုပ္ကိုလည္း သိမ္းလိုက္တယ္။
က်ဳပ္ ေနာက္ကိုလွည့္လိုက္တာနဲ႔ ေက်ာက္ခဲနဲ႔သံမဏိက ကိစၥျပီးသြားျပီဆိုတာ သေဘာေပါက္ျပီး သရက္ပင္ႀကီးေနာက္ကေန ေျပးထြက္လာႀကတယ္ဗ်။
ကိုႀကီးတာေတ ႏြြားႀကီးေရာ၊ႏြားႀကီးရွိေသးလားဗ်
က်ဳပ္က ေခါင္းခါျပျပီး ေျပာလိုက္တယ္။ ေအာက္လမ္းဆရာတစ္ေယာက္ လြတ္က်န္ခဲ့တဲ့ ႏြားရုပ္ကေလးပါကြာ
ဟင္ ဘယ္မွာတံုး
မဖဲဝါ သိမ္းသြားျပီကြ
ဗ်ာ မဖဲဝါႀကီး ေရာက္လာတာလား ကိုႀကီးတာေတ။
ေအး ဟုတ္တယ္။ ငါပင့္လိုက္တာ၊ငါကဆရာမွ မဟုတ္တာ ေက်ာက္ခဲရာ ဒီတိုက္ႏြားႀကီးကို ငါတစ္ေယာက္တည္း ဘယ္လိုလုပ္ႏိုင္မွာလဲကြာ။
အဲ့ဒီညက က်ဳပ္ တစ္ညလံုး မအိပ္ရပါဘူး။ က်ဳပ္သူငယ္ခ်င္း လူေက်ာ္ရဲ႕ အသုဘမွာ မိုးလင္းသြားခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ။
တာေတစာအုပ္မွေမာင္ရင္ေမာင္ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။
Credit to မူရင္း
No comments:
Post a Comment